Adressen  Adverteren  Agenda  Archief  Redactie  Home

ACHTERGRONDNIEUWS


16 maart 2006:

Bildtker Bierma wil marathonpeloton beulen

Het seizoen van de marathonschaatsers zit er op. Cedric Michaud won op 26 februari de finale wedstrijd van de Essent Cup en bevestigde daarmee zijn overmacht op de Nederlandse kunstijsbanen. Hij won met grote voorsprong het cupklassement 2005/2006. Voor de 24-jarige Douwe Bierma uit Ouwesyl kwam ook een einde aan zijn eerste jaar tussen de toppers van het A-peloton. Het is hem heel goed bevallen. Hij ziet met tevredenheid terug op het drukke en zware marathonseizoen.

Douwe Bierma heeft de overgang van de B-categorie naar de A-categorie serieus aangepakt. Hij heeft zelf een sponsorplan geschreven om een ploeg op te bouwen. Die ploeg heeft hij gevonden in De Haan Westerhoff - VrieService.  
Douwe is ook vaker en intensiever gaan trainen. In de zomer van 2005 trainde hij zes dagen per week. Dat was veel meer dan hij daarvoor altijd deed. Wekelijks was er e-mail contact met Siep Hoekstra over de ervaringen met zijn trainingschema. Die trainingsarbeid heeft zich in de wedstrijden uitbetaald, want Douwe kon vrij gemakkelijk meerijden in de eerste helft van het peloton. "De overgang van B-rijder naar A-rijder is vaak moeilijk. Ik was daarom benieuwd hoe ik het eraf zou brengen." De eerste wedstrijd in Alkmaar reed Bierma goed uit. Daarna zat er een stijgende lijn in zijn prestaties. Zijn beste prestatie was een dertiende plaats in een etappe van de Greenery zesdaagse. "Ik heb over het gehele seizoen maar drie wedstrijden niet uitgereden. In de Greenery heb ik getoond, dat ik genoeg inhoud heb om meerdaagse wedstrijden goed door te komen. Ik had niet verwacht dat het zo goed zou gaan."

Om als marathonschaatser te slagen heeft Douwe Bierma zichzelf drie jaar de tijd gegeven. Om dat doel te bereiken heeft hij na het afronden van zijn HBO studie Commerciële Economie vorig jaar bewust gekozen voor een parttime uitzendbaan bij de Postbank. "Als je op topniveau in het marathonschaatsen ook nog veertig uur werkt, dan hang je er net tegenaan. Ik wil meer. Als het na drie jaar niets geworden is, dan besluit ik om fulltime te gaan werken. Maar als het nog net niet gelukt is om goed mee te draaien, dan wil ik nog minder gaan werken en proberen de laatste stap te maken."

Als ultieme uitdaging ziet Douwe zich als een marathonrijder die aanvalt, het peloton afbeult als Jeroen de Vries, zijn voorbeeld. "Jeroen vliegt er altijd in. Hij valt aan en ziet wel hoe ver hij komt. Heel vaak levert hem dat podiumplaatsen op. Hoe hij de wedstrijden maakt, dat spreekt mij aan. Maar zo ver ben ik nog niet."

Moeder stimulans
Douwe Bierma heeft gekaatst en gevoetbald, maar schaatsen heeft hij altijd de mooiste sport gevonden. Als driejarig jochie stond hij al achter de kruk op het ijs. Zijn moeder is zijn grote stimulans geweest. Zij heeft ervoor gezorgd dat hij op zevenjarige leeftijd lid werd van schaatstrainingclub STG Stiens. Zijn oom Roel Bokke Span kon goed schaatsen. Dat was voor de moeder van Douwe het voorbeeld. "Mijn moeder vond dat geweldig en steunde hem altijd. Ze vond het daarom leuk dat ik ook ging schaatsen. Ik zou van mijn oom wel wat kunnen leren."

Met de STG Stiens begonnen de trainingen op de kunstijsbaan in Leeuwarden. "Je begon daar op de binnenste baan. Om op de buitenste baan te mogen rijden moest je met goed gevolg een test afleggen. Als je op de buitenste baan de 400 meter binnen een bepaalde tijd aflegde mocht je naar de trainingen op Thialf." Douwe heeft dat traject goed doorlopen. De schaatssuccessen kwamen vrij snel. De eerste wedstrijd werd hij al derde.

Marathonschaatsen
Op clubniveau was Douwe altijd wel goed, maar op Thialf was de concurrentie groter. Hij was in elk geval niet goed genoeg om in de baanselectie te komen. Daardoor kon hij te weinig wedstrijden op zijn niveau rijden. "Op advies van een aantal oudere clubleden heb ik daarom eens een C3 marathon geprobeerd. De eerste ben ik uitgestapt, maar de tweede reed ik al uit."
Het seizoen erna, 1998/1999, ging Douwe regiomarathons op C2-niveau rijden. Daarvoor moest hij veel het land in. Het ging erg goed. De eerste wedstrijd kwam hij al met een bos bloemen thuis. "Ben je daar zo goed in?" vroeg zijn moeder verbaasd, maar vol trots.

Vanuit de C2 promoveerde Bierma direct naar de C1. Ook in die categorie reed hij goed, met diverse podiumplaatsen als gevolg. Op advies van de baancommissie heeft hij het jaar erop, seizoen 2000/2001, een B - licentie aangevraagd. "Dat was eerst wel wennen. De eerste twee wedstrijden waren helemaal niks. Ik ging onderuit, maar in de tweede wedstrijd kon ik wel op eigen kracht weer aansluiten bij het peloton." Die opsteker had Douwe nodig. De volgende wedstrijden ging het steeds beter. "Op het Nederlands kampioenschap pakte ik met een aantal rijders een ronde voorsprong en werd uiteindelijk tiende."

Eerste overwinning
In 2001/2002, het tweede seizoen bij de B-rijders, boekte Douwe zijn eerste overwinning. Tijdens de wedstrijd in Alkmaar nam hij met Richard Sijm en Harry Schut een ronde voorsprong. Met hun drieen moesten ze sprinten om de dagzege. Richard Sijm was in de ogen van Douwe de te kloppen man. "Op drie honderd meter voor de finish ging ik aan en ging als eerste de laatste bocht in. Sijm kwam onderdoor, maar vergat daarna te blijven schaatsen. Hij begon te ‘klauwen’ en ik bleef schaatsen. Ik reed zo bij hem weg en won!"

Die eerste overwinning staat hem nog altijd bij. "Dat was geweldig, maar tegelijkertijd ook een vreemde ervaring. Om elf uur ‘s avonds sta je daar te juichen en uit je dak te gaan voor een lege tribune."

Het liefst rijdt hij een marathon voor volle tribunes, zoals zondag 5 maart in de ‘mass-start’ over veertig ronden tijdens de finale van de World Cup.

     Schaatsen voor volle tribunes…., het ideaal van       elke marathonrijder.

Die overwinning heeft tot nu toe nog geen vervolg gekregen. Het seizoen 2004/2005 heeft Bierma wel een aantal fraaie podiumplaatsen behaald. In de Greenery driedaagse voor B-rijders reed hij zeer sterk en eindigde als derde in het eindklassement. Het ging erg goed en promotie naar de A-rijders werd zijn doel. Tevens zette hij alles op zijn laatste kans Nederlands B-kampioen te worden. Maar op de dag dat het moest gebeuren kreeg Douwe migraine. "Dat feest ging dus niet door."


Lichamelijke ongemakken
Twee dagen later had Douwe een drie kilometer gepland. Die liep perfect. "In een kwartetstart reed ik in het tweede paar. Voor mij reed Carien Kleibeuker. Die haalde ik in en dat resulteerde in een voor mij geweldige tijd van 4.05." Douwe heeft niet lang van die opkikker kunnen genieten. Na de wedstrijd moest hij al geweldig overgeven en aan het eind van de week was hij doodziek. Getroffen door een bacterie kotste hij alles eronder, had diarree en hoge koorts. "Ik heb daarna niet meer goed gereden en kon met moeite mijn tiende plaats in het klassement vasthouden." Die tiende plaats was goed genoeg om te promoveren naar de A-rijders.

Dergelijke ongemakken overkomen hem vaker, vooral bij een onregelmatig levens patroon en na een zware training of wedstrijd. Al sinds zijn vijftiende heeft Douwe op gezette tijden een migraine aanval. Dat belemmert hem in zijn ontwikkelingen. "Dat houdt mij soms tegen om diep te gaan. Het trainingsproces wordt afgebroken, waarna ik weer opnieuw moet beginnen. Je zoekt ook voortdurend de grens op van wat je wilt en wat het lichaam aan kan. Die grens wordt soms overschreden." Douwe probeert migraine aanvallen een beetje de baas te blijven door weinig of geen koffie te drinken. Om zo goed mogelijk te presteren let hij er verder op wat hij eet, neemt hij multivitamines in en zorgt hij voor een goede nachtrust.

Mooiste ervaring
Tot nu toe heeft Douwe één overwinning geboekt. Je denkt dan dat die prestatie het hoogtepunt tot nu toe is geweest. Douwe denkt daar iets genuanceerder over. De Viking Race in Zweden ziet hij als zijn mooiste sportmoment. Deze schaatsmarathon over 80 kilometer voert de rijders van Upsala naar Stockholm. Een mini elfstedentocht door een gevarieerd landschap, maar met lange klúntrajecten. In 2002 had Douwe zich met Richard Tauber, Gerrit Miedema en Johan Boonstra ingeschreven in het kader van een soort vakantietrip. Het viertal werd met open arme ontvangen door een ‘Zweedse Ab Krook’. "Alles heeft hij voor ons geregeld, inclusief een hotel. Inschrijfgeld hoefden we ook niet te betalen. We waren op hun website aangekondigd als een professionele schaatsploeg uit Holland."

Bij de start was veel belangstelling voor het viertal. "We werden per auto naar de start op het meer gebracht. Dat bleek maar vijfhonderd meter verder te zijn! Bij de startsteiger stonden allemaal fotografen om ons heen. Prachtig!
Tijdens de tocht werden ze speciaal begeleid door een ijsscooter. De berijder attendeerde de rijders op naderende obstakels. Dat ging niet altijd goed. "Op een gegeven moment werden we gewaarschuwd voor een versmalling vanwege water op het ijs. Twee van ons hadden het niet op tijd in de gaten en reden door het water. Zeiknat waren ze!"

De ploeg Bierma behaalde een derde en een vijfde plaats. Ze dachten dat ze een aardig bedrag aan prijzengeld hadden verdiend. Maar ze kwamen bedrogen uit. "Prijzengeld? Nee, daar doen we hier niet aan. Je kunt gratis vervoer naar het hotel krijgen, maar verder niets", aldus de reactie van de juryvoorzitter.

Natuurijs
Van de alternatieve elfstedentochten houdt Douwe zich nog een beetje afzijdig. Drie van die zware tochten, vrij kort achter elkaar, vindt hij nog wat te veel van het goede. "Ik heb dit jaar bewust alleen voor de Weissensee gekozen. Daar wilde ik ook goed rijden op het Nederlands kampioenschap op natuurijs." Het NK ging goed. Douwe reed steeds goed voorin. In het eerste peloton eindigde hij op een 48ste plaats. "Daar was ik wel tevreden over." Tijdens de alternatieve elfstedentocht kreeg Douwe last van een voetblessure. "Die werd zo pijnlijk dat ik na 140 kilometer ben gestopt."

(Nabije) toekomst
Voor het volgend seizoen heeft Douwe zijn sportieve doelen aangescherpt. "Ik wil elke wedstrijd bij de top dertig rijden, met een aantal uitschieters naar de eerste twintig. Voor de uitdaging wil ik ook wel eens proberen bij de eerste tien te rijden."


De Haan Westerhoff-Vrieservice marathonploeg 2005, met v.l.n.r.: Jelle Johan Hoomans, Douwe Bierman en begeleiders Koop Talen en Lieuwe de Boer.

Om dat doel te bereiken kan Douwe volgend seizoen rekenen op versterking van zijn ploeg De Haan Westerhoff-VrieService. De nu nog tweemans formatie wordt uitgebreid met nog twee rijders. Van ‘De Hypotheker’ komt Bram Sikma over. "Sikma is een ervaren A-rijder die ons kan begeleiden en als geheel op een hoger plan kan brengen." De tweede uitbreiding is langebaanrijder Pieter Albada. Als marathonrijder heeft hij een aantal C-wedstrijden gewonnen.

Met de ploeg wordt volgend jaar gestreefd naar een klassering bij de eerste vijftien. Dit jaar zijn ze als 21ste geëindigd.

De nieuwe jongens passen goed in de groep. "We willen gezelligheid uitstralen met een Friese achtergrond. Wij zijn volgend seizoen de enige volledig Friese marathonploeg."

Gezien de geleverde prestaties van het afgelopen jaar heeft Douwe realistische en haalbare doelen gesteld. Met zijn gemakkelijke schaatsstijl op kunstijs en zijn aangepaste ‘twee-benen-techniek’ op natuurijs, kan Douwe het nog ver schoppen. De man die hij in zijn enige overwinning tot nu toe versloeg, Richard Sijm, won 4 maart de alternatieve elfstedentocht in Canada op Sylvan Lake. Alles is mogelijk!

 

Copyright: SportSupport / NWF-regiosport; 2006